De kluszomer

De couvreur (dakdekker) laat zijn blik over ons dak gaan. “Tja, dat zijn wel oude pannen. En er zit een flinke golf in het dak. Eigenlijk moet het helemaal vernieuwd worden.” De schrik slaat ons om het hart. Het hele dak opnieuw? Maar dat kost handenvol geld! 40.000 euro, schat de couvreur. En dan moet er leisteen op, want dat wil de burgemeester. Wat? Mogen we niet zelf weten wat we op ons dak leggen? Gelukkig is er een tweede optie: om het nog een paar jaar aan te kijken, en alleen de slechte pannen te vervangen. “Maar dan moet je ze wel zien te vinden. Deze worden al 60 jaar niet meer gemaakt, en het is ook nog een zeldzame variant, de Perrusson Ecuisses double couloir”, legt de couvreur uit. Daar hadden we dus even niet op gerekend…

De start

De officiële overdracht vindt plaats op 7 juli, nog redelijk vlot voor Franse begrippen. In de tijd daarvoor mogen we al aan de slag in de tuin. In een paar weken werken we ons door de bramenzee heen. Nu kunnen we eindelijk echt zien hoe ons land eruit ziet! En achteraf zijn we hier extra blij mee, want nadat we de sleutel hebben gaat al onze energie in het huis zitten.

De eerste weken zijn we vooral bezig met rondlopen en proberen te bepalen wat we allemaal willen, kunnen en moeten doen. We maken veel schoon en halen alle meubels eruit. De eerste klushulp arriveert en we beginnen met het schilderen van de beneden verdieping. Als we in de badkamer een gipsplaat weghalen om een lek in het dak te dichten, zien we dat de glaswol helemaal vergaan is. Het dak is dus eigenlijk niet geïsoleerd. Daarbij zitten ook de gipsplafonds er lelijk in en zijn er veel vochtplekken, dus we besluiten de hele bovenverdieping eruit te slopen, en opnieuw te isoleren. Hoe meer we open breken, hoe meer gekke dingen we tegen komen. Het lijkt wel of er meer dieren hebben gewoond dan mensen: we vinden slangenhuiden, eieren in de glaswol, en een half vergane eendenschedel. De muizen hebben overal walnoten verstopt en de vleermuizen hangen regelmatig achter de luiken.

De realiteit van een klushuis

Naarmate de tijd vordert, durven we steeds meer grote klussen aan te pakken. Of eigenlijk, meer beslissingen te nemen. Want dat is wat het meeste energie kost: besluiten wat er nodig is, uitzoeken hoe we iets moeten uitvoeren, en proberen te overzien hoe klussen met elkaar samenhangen. Elke klus brengt nieuwe mogelijkheden of vervolgklussen met zich mee. “Nu we toch dit doen, kunnen we dan niet net zo goed ook dat doen?” We proberen verschillende systemen uit, analoog en digitaal, om alles in kaart te brengen zodat ons hoofd niet overloopt.

De kunst is om onze doelen goed in de gaten te houden, en daar onze beslissingen tegen af te wegen. Sommige klussen moeten zo uitgevoerd worden dat we er daarna niet meer aan hoeven te komen, en andere moeten goed genoeg zijn om er een jaar of 5 mee te kunnen leven. De nieuwe plafonds en isolatie doen we dus meteen goed, de badkamer maken we bijvoorbeeld gewoon goed leefbaar voor de komende jaren. Dat nieuwe sanitair komt dan nog wel een keer. Sommige klussen zijn niet urgent maar doen we toch omdat we er gewoon blij van worden, zoals de nieuwe (tweedehands) keuken plaatsen. Het is toch een ruimte waar je veel tijd door brengt.

Klushulp

Waar we erg blij mee zijn is de vele klushulp die we nu al hebben gekregen. De yurt is continu bewoond en de tuin in Frétoy dient zelfs tijdelijk als mini camping. Iedereen die komt draagt bij, soms met grote klussen, of met kleine meer technische klussen, een tuinontwerp, lekker koken, of oppassen op Frida. Elk paar handen extra maakt ontzettend veel uit, want de to-do lijst is oneindig. Het lukt ons tot nu toe om niet gestrest of gehaast te werken. We moeten nog wel even, het duurt toch langer dan we denken, en het moet over een jaar ook nog leuk zijn.

Gelukkig is het dak geen zorg meer voorlopig: we hebben nog wat stapels dakpannen in onze tuin gevonden, en Stef heeft de slechtste pannen daar mee kunnen vervangen. We merken dat we een verschillende manier van werken hebben, en een voorkeur voor andere klussen. Dat komt dus erg handig uit, want zo kunnen we allebei doen wat ons het leukste lijkt. De komende weken gaat Stef met de elektra en de schoorstenen aan de slag, en Lisa gaat de isolatie erin zetten en stucen.

Over 4 weken gaan we al verhuizen! Daarvoor moet er nog veel gebeuren, de hele bovenverdieping ligt nog open. We gaan er al maar vanuit dat we niet alles gedaan krijgen voor we erin gaan, maar volgende week komt in ieder geval de onderhoudsmonteur voor de verwarmingsketel. Met onze gigantische ketel op stookolie, radiatoren in elke ruimte en nog twee houtkachels, hopen we er in ieder geval warm bij te zitten deze winter. Ongetwijfeld dat de prioriteiten ook weer veranderen als we er eenmaal wonen. We zien het wel. We hebben er in ieder geval zin in!

bises,

Stef, Lisa en Frida

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *