Goede buren en verre vrienden

“Ooh la la, c’est pas bien, eh. C’est pas bien.” De chauffagiste (verwarmingsmonteur) kijkt hoofdschuddend naar de grote ketel in ons stookhok. “Ik heb nog nooit zo’n oude gezien die nog werkte. En ze zuipen ook he. Ooh la la.”. Ketel eruit en een andere erin, stelt hij voor. Daar gaat onze deadline dan weer! 1 oktober hadden we al laten varen, maar de chauffagiste schat dat het januari wordt. Het betreft namelijk niet alleen een nieuwe ketel, maar dan ook meteen een boiler in de badkamer, en een in de keuken. En in de badkamer is momenteel geen plaats, want daar zit de stoppenkast, dus die moet dan eerst verplaatst worden… Allemaal werk waar we geen rekening mee hadden gehouden.

In de vorige brief schreven we nog dat we over 4 weken al zouden verhuizen – dat is natuurlijk niet gebeurd. Het nieuws van de chauffagiste is niet echt welkom, maar aan de andere kant worden we nu toch gedwongen om een aantal zaken meteen goed op orde te brengen. En misschien is dat maar beter ook: liever nu wat later erin dan straks in een oncomfortabel huis te wonen. We wilden de elektra toch al naar beneden laten zetten, een stoppenkast in de badkamer is immers sowieso niet zo’n goed idee. En dat daar dan een boiler komt wil zeggen dat het warme water niet van de andere kant van het huis hoeft te komen. De oude ketel stinkt en maakt lawaai, en als later de zoon van de vorige eigenaar langs komt vertelt hij dat zijn ouders 6000 liter olie per jaar opstookten. Zo’n gigantische hoeveelheid verbruiken is echt geen optie voor ons.

Het nadeel van dit soort klussen is dat we hier mensen voor moeten inhuren, en dat het dus meteen een grote kostenpost is. En we zijn afhankelijk van de Franse vaklui, waar Nederlanders over het algemeen niet zo positief over zijn. Ze komen niet opdagen, zijn niet bereikbaar of leveren niet op wat afgesproken was. Toch willen we wel Fransen inhuren, inburgeren houdt toch ook in dat je buiten de veilige Nederlandse kringen treedt. Gelukkig blijken we niet ver te hoeven zoeken: de buurman werkt bij het EDF (de energiemaatschappij), een buurman verderop is elektriciën en de chauffagiste woont naast onze huisbaas in Lucenay. Dat we al in de buurt wonen blijkt nu een voordeel te zijn. Iedereen kent onze huisbaas, die een goede naam heeft, en iedereen kent elkaar. Dat lijkt ervoor te zorgen dat we al wat minder ‘vreemd’ zijn dan de gemiddelde buitenlander. Alle vaklui die we inhuren komen op tijd, ze kunnen op korte termijn, en ze denken met ons mee.

Het voordeel van mensen inhuren is dan ook weer dat je in de tussentijd zelf andere dingen kunt doen. We zijn erg blij dat we de plafonds eruit gehaald hebben omdat het in zo’n slechte staat was, maar het opnieuw opbouwen is heel veel werk. We moeten lang wachten op de materialen en daarnaast hebben we nog nooit een gipsplafond erin gezet. Dat geldt overigens voor veel klussen, dat we het nog nooit gedaan hebben. Gelukkig hebben we wel veel familie en vrienden die ervaring hebben, en die ook nog eens bereid zijn om te komen helpen. Met Lisa’s vader zetten we het eerste plafond erin zodat we weten hoe het werkt. Daarna komt een vriend drie weken helpen, waarmee we fulltime klussen en alle overige plafonds erin kunnen zetten. Zulke hulp is echt fantastisch: we weten nu wel dat we er anders echt pas na de winter in hadden gekund. Het kost allemaal veel meer tijd dan je denkt, zeker als je het voor het eerst doet.

We besteden zelfs nog een week aan de tuin, samen met de tante van Stef die tuinarchitecte is. Met 5300 m3 moet je toch wel een beetje een plan maken, anders weet je echt niet waar je moet beginnen. We willen graag twee yurts op het terrein om te verhuren, naast het kleine huis dat opgeknapt zal worden. In ons eerste plan wilden we dat deze winter gaan doen, maar door de onvoorziene kosten zullen we het eerst even bij het grote huis moeten laten. Verder komt er een mooi terras en een grote moestuin natuurlijk. Er wordt die week meteen al flink gesnoeid, en ook dat scheelt ons weer erg veel. Voorlopig hoeven we ons daar dan even niet druk om te maken.

Onze deadline verschoof van 1 oktober, naar 1 november, naar 1 december, en daar zijn we inmiddels over heen. En we wonen nog altijd in ons kleine huisje in Lucenay l’Eveque. Frida gaat drie dagen in de week naar de crèche en heeft het daar erg naar haar zin. Die dagen waren voorheen nog werkdagen voor ons, maar nu zijn we fulltime aan het klussen. De andere dagen wisselen we af, de een klust en de ander is thuis met Frida. We vinden het nog steeds leuk om te doen, maar kijken ook uit naar de verhuizing. Gelukkig zijn we nu eindelijk bij de afwerking belandt! De keuken is echt gezellig geworden, de badkamer is netjes en onze slaapkamer heeft vers gestucte muren. Frida’s kamer staat als eerste op de lijst nadat we verhuisd zijn.

Onze nieuwe streefdatum is ‘voor de kerst’, wat al over twee weken is. De eerste sneeuw is al gevallen en het wordt nu echt winter. De kans dat we nu nog verrassingen tegenkomen is klein, hoewel we vorige week wel te horen kregen dat het schoorsteenkanaal van de keuken in slechte staat is. Nou ja, dat kan dan wel als we er al in zitten. Na 5,5 maand klussen voelt het huis inmiddels echt helemaal van ons, en we kunnen niet wachten om er te gaan wonen. Hopelijk kunnen we onze kerstboom in Frétoy opzetten en het nieuwe jaar inluiden vanuit ons eigen huis!

Jullie zullen het wel horen, de volgende keer…

Joyeux Noël et bisous,

Stef, Lisa en Frida

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *